woensdag 24 augustus 2011

Hoe de wet van Coulomb van belang kan zijn voor een organisatie...

Een tijd terug werd ik nog eens even ondergedompeld in de fascinerende wereld van de fysica. Het ging meerbepaald over elektriciteit. Nu de kandidaturen van de unief al 20 jaar terug in de tijd liggen, bleek wel dat mijn basiskennis behoorlijk afgekalfd was. Maar toen de term 'Wet van Coulomb' viel, zat ik zowaar terug even in aula G op de campus in Heverlee waar ene professor Langouche met veel overtuiging de pracht van deze fysische wetmatigheid bezong. De wet beschrijft dat de kracht tussen twee elektrische deeltjes evenredig is met hun ladingen en omgekeerd evenredig met de afstand tussen de deeltjes in het kwadraat. Deeltjes met een gelijke lading trekken mekaar aan, deeltjes met een zelfde lading stoten mekaar af. Of kortweg: Fc = (k.q1.q2)/r^2.

Vooral dat laatste is interessant. In de natuurkunde en maatschappelijke context zullen species van dezelfde soort mekaar immers juist aantrekken. De voorbeelden zijn legio. Nochtans is evolutionair gezien juist het samenbrengen van verschillende species zeer verrijkend geweest en is het dat nog altijd.  Als ik daar dieper over nadenk, stelt zich vaak een zelfde probleem binnen organisaties. Ik heb er mij in het verleden zelf ook aan bezondigd. Bij het rekruteren van mensen ga je toch al snel aftasten of een kandidaat goed aansluit bij het gemeenschappelijk DNA van het bestaande team. "Het moet toch klikken...". Uiteraard valt daar iets voor te zeggen. Je wil vermijden dat je na 2 maanden moet vaststellen dat nieuweling en bestaand team van het ene conflict naar het andere rollen omdat er geen match is tussen hun aanpak en waarden. En toch...

Misschien is het vanuit innovatiestandpunt niet slecht om af en toe een vreemde eend in de bijt te halen. Recent belandde een 20-jarige studie van Ralph Katz in mijn mailbox dankzij Wim Feyten van Leuven R&D. De studie geeft aan dat de effectiviteit van teams na 5 jaar wel over zijn hoogtepunt heen is. Op dat moment zijn de teamleden zo sterk op mekaar ingespeeld dat ze gelijkdenkend worden, ook al was het oorspronkelijke team goed complementair in samenstelling. En dat is natuurlijk een gevaarlijk keerpunt, want gebrek aan zelfkritiek leidt al snel tot allerhande blinde vlekken en overschatting.

Het kan dus geen kwaad om bij het continu evalueren van teams en het inbrengen van nieuwe teamleden de Wet van Coulomb in het achterhoofd te houden en eens te kiezen voor tegengestelde polen. In het begin is dat wat onwennig (r groot), maar mits goede coaching kan dit al snel een enorme innovatieboost (q1 maal q2)  geven die veel groter is dan het potentieel van het bijkomende teamlid (q2) apart doet verwachten...

Eigen ervaringen welkom.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen